O nacionalismo coreano é unha ideoloxía nacionalista que se desenvolveu no pobo coreano en dous contextos diferentes. O primeiro, abrangue varios movementos ao longo da historia co obxectivo de manter unha identidade cultural, historia e etnia (ou "raza") coreana. Este nacionalismo étnico forxouse principalmente en oposición ás incursións e aos gobernos estranxeiros. O segundo contexto abrangue a maneira na que o nacionalismo coreano cambiou despois da división de Corea en 1945.
O termo "sangue puro" refírese á crenza de que os coreanos son unha raza pura descendente dun único devanceiro. Invocada durante o período de resistencia ao dominio colonial, a idea deulles aos coreanos unha sensación de homoxeneidade étnica e orgullo nacional, e un potencial catalizador de discriminación e prexuízos raciais.
A vertente dominante do nacionalismo en Corea do Sur, tende a ser de natureza romántica (especificamente étnica ou "racial"), no canto de cívica. Esta forma de nacionalismo romántico adoita competir e debilitar a identidade nacional cívica máis formal e estruturada. A falta de nacionalismo (ou patriotismo) baseado no estado de Corea do Sur maniféstase de varias maneiras. Por exemplo, non hai festa nacional que conmemore unicamente ao propio estado.
O nacionalismo étnico romántico en Corea do Norte tamén ten unha forte relevancia, aínda que en contraste con Corea do Sur, o nacionalismo cívico e o nacionalismo étnico non compiten senón que coexisten e se reforzan mutuamente. Isto pódese atribuír á ideoloxía patrocinada polo estado, Juche, que utiliza a identidade étnica para mellorar o poder e o control do Estado.
É probable que o nacionalismo étnico desempeñe un papel importante na unificación das dúas Coreas, se isto ocorre.